In de jaren ’80 was de Zeedijk in Amsterdam eigenlijk opgegeven. De ooit zo levendige uitgaansbuurt voor zeelui was verworden tot een no go-area. Over de Zeedijk wandelen was riskant, de kans op beroving groot. Politietoezicht op straat was er nauwelijks en in de opengebleven café’s was handel in drugs en gestolen goederen een winstgevend tijdverdrijf. Een aantal bewoners, het wijkcentrum, het hotel op de kop van de Zeedijk, Jack Cohen als Amsterdamse middenstander en Jan Schaefer en zijn opvolgers als bestuurder bedachten een reddingsplan. Ze richtten de NV Zeedijk op met als doel: van de verpauperde winkel- en uitgangsstraat weer een gewoon toegankelijke straat maken. Om dat te bewerkstelligen, kocht de NV Zeedijk panden aan.